Uwiadomiło to Stanom Zjednoczonym, że konieczne jest utworzenie systemu komunikacyjnego, który byłby w stanie odeprzeć ewentualny atak atomowy i byłby zdolny działać nawet po zniszczeniu większej jego części. Najważniejszą z właściwości, jaką miał posiadać taki system to zachowanie zdolności do wydawania rozkazów, sprawowania kontroli i porozumiewania się, czyli “zasada C3” – Command, Control and Communications.

Świt ery komputerów cyfrowych nastąpił nad wiejskimi okolicami stanu New Jersey, kiedy seria wybuchów termojądrowych, zapoczątkowana testem Ivy Mike na atolu Enitework (wyspa Elugelab) 1 listopada 1952 roku, potwierdziła wyniki symulacji numerycznych. W 1953 Sowieci zdetonowali swoją pierwszą bombę wodorową, a dążenie do skonstruowania ICBM czyli międzykontynentalnego pocisku balistycznego przerodziło się w niezdrowy wyścig. Amerykańskie wydatki na program budowy międzykontynentalnych pocisków balistycznych “Atlas” zwiększono z 3 mln dolarów w 1953 roku do 1300 mln w 19572. Drogę do stworzenia odpowiedniego systemu komunikacji przetarły badania przeprowadzane w RAND Corporation.

RAND Corporation (Research and Development Corporation) utworzony z Projektu RAND Amerykańskich Sił Powietrznych w 1948 prowadził działania na cele wojskowe a także umożliwiał dyskretne uprawianie czystej nauki. Do naukowców pracujących dla RAND Corporation należało nie tylko pisanie raportów ze swoich badań, ale i przedstawienie ich decydentom wojskowym. Powstałe w ten sposób publikacje przeznaczone dla generałów lotnictwa, nie zaś akademickich uczonych wyróżniały się jasnością, zwięzłością i wyczerpującym udokumentowaniem, czyli cechami nieczęsto spotykanymi w pracach naukowych. Z danych przeprowadzonych przez naukowców z RAND Corporation z roku 1953 wynikało, że przy użyciu rakiet da się przenosić głowice nuklearne, których strefa rażenia znacznie przekracza błąd celowania. Pierwszy system pozwalający na uprzedzenie przed atakiem sowieckich bombowców na 2-3 godziny wcześniej powstał w 1953 Distant Early Warning Line, a w 1960 roku wprowadzono Ballistic Missile Early Warning. System zdolny wykryć pociski międzykontynentalne na 15-30 minut przed ich dotarciem do Stanów Zjednoczonych. Zachowano w ten sposób ryzykowną równowagę polegającą na wzajemnym odstraszaniu lub przez zagrożenie natychmiastowym kontratakiem. Podczas gdy obie strony nie ustawały w zbrojeniach do RAND w 1959 roku dołączył Paul Baran, który twierdził “jak pokazała historia, sukces odnoszą ci generałowie, którzy dostosowują swe plany do możliwości, a nie zamiarów nieprzyjaciela”. Rok ten był szczytowym okresem zimnej wojny. Zarówno USA, jak i ZSRR rozbudowywały swoje systemy balistycznych pocisków jądrowych gotowych do natychmiastowego odpalenia. Pierwsze systemy naprowadzania pocisków nie były odporne na atak. Dlatego każda ze stron w razie nieprawidłowego zinterpretowania działań przeciwnika narażona była na pokusę odpalenia pocisków jako pierwsza. Dlatego najlepszym sposobem zapobiegnięcia totalnemu zniszczeniu wydawało się stworzenie systemu odwetowego zdolnego przetrwać atak. Jak twierdził Baran “gdybyśmy tylko mogli czekać na zakończenie ataku, nie będąc pod presją, by przedwcześnie nań odpowiadać, to świat stałby się miejscem znacznie bezpieczniejszym”. RAND Corporation stawiało sprawę jasno, że przy takim obrocie spraw niezbędna jest sieć łączności zdolna przetrwać atak nieprzyjacielski by powstrzymać wojnę lub jej całkiem uniknąć. Zdolność odwetowa takiej sieci byłaby zachowana nawet w przypadku łącz o skrajnie małej szerokości pasma, czyli przy niezbędnym minimum. Baran wynalazł nowy rodzaj sieci telekomunikacyjnej. “Idealny system łączności można zdefiniować jako taki, który pozwala każdemu człowiekowi lub maszynie na niezawodne, natychmiastowe porozumiewanie się z dowolną liczbą innych ludzi lub maszyn, gdziekolwiek, kiedykolwiek i zupełnie za darmo“

W roku 1957 powołano ARPA (Advanced Research Project Agency (Association)), czyli Agencję Zaawansowanych Projektów Badawczych w Departamencie Obrony USA, której głównym zadaniem było stworzenie sieci dającej możliwość zdalnej kontroli nad komputerami włączonymi do sieci, opracowanie nowych technologii informacyjnych i adaptacja ich do celów militarnych.

W roku 1962 Paul Baran (oraz jego współpracownicy – Leonard Kleinrock, J. C. R. Licklider, W. Clark) z firmy Rand Corporation stworzył koncepcję sieci opartej na wymianie pakietów (sieć pakietowa – “packet switching“) opublikowanej w raporcie: “On Distributed Communications Networks”. Polegało to na tym, że informacje przesyłane z jednego komputera, przez jeden kabel, docierały do większej iloci odbiorców. Było to możliwe dzięki przypisaniu każdej, pojedynczej informacji indywidualnego adresu docelowego, który jednoznacznie identyfikował odbiorcę informacji i zapobiegał zagubieniu się jej w sieci. Nie było tu komputera centralnego, a użytkownicy sieci nie byli ze sobą połączeni bezpośrednio.

Projekt Paula Barana nie został jednakże zaakceptowany przez Pentagon i wylądował na półkach archiwum tej instytucji. Mimo tego stał się podstawą i źródłem tego, co dzisiaj nazywamy Internetem.

Share/Save

Share/Save