Pierwszym krokiem jaki musimy zrobić to określić grupę docelową do jakiej będziemy kierować nasz przekaz. Jeżeli już to zrobimy to starajmy się utrzymywać ten stan.  Dbajmy o lojalność czytelnika.  Gerry McGovern w swojej książce “Zabójcza treść internetowa” pisał o zapychaczach, a cóż to takiego jest? Zapychacze to częste zjawisko z jakim się spotykamy w sieci. Autorzy swoich tekstów rozwadniają je niepotrzebnymi informacjami. Przeładowany tekst staje się mało atrakcyjny dla czytelnika, wręcz nieistotny.

• Nie należy zapychać, wizualnie powiększać tekstu, który bez tego zbędnego obciążenia jest lepszy, treściwy  po prostu wartościowy.
• Pamiętajmy o jakości informacji: “Najlepszą informację jest najtrudniej zdobyć – właśnie dlatego jest najlepsza” i przynajmniej ja nie mam co do tego żadnych wątpliwości. W pełni się tu zgadzam z Panem McGovernem, gdy chcemy zdobyć dobre i rzetelne informacje to musimy się trochę poświęcić i zgłębić różne ich źródła. Pisanie dobrej jakościowo informacji sprawi, że miejsce gdzie je umieszczamy będzie warte powrotu.
• Budujmy pozytywny wizerunek i dbajmy o swoją reputację, którą trudno się zdobywa a zaskakująco łatwo traci. W budowaniu reputacji sprzyja otwartość i pozytywne podejście do czytelnika. Należy mieć na uwadze to, że internauci są bardzo krytyczni i potrafią doskonale rozpoznać treść dobrej jakości.
• Nagłówek, wstęp i treść: Musimy przyzwyczaić się(o ile jeszcze tego nie zrobiliśmy) do pisania poprawnych i skutecznych nagłówków, po którym następuje dobry wstęp do naszego tekstu.  Starajmy się sensownie powtarzać słowa kluczowe  w tych trzech miejscach, oczywiście nie zapychając nimi treści.  Zastosujmy podejście od szczegółu do ogółu. Dajmy czytelnikom na wstępie tak zwaną esencję tego nad czym dalej będziemy się rozwodzić.
• Nagłówek:

1. oczywiste jest to (może nie dla każdego), że nagłówek musi mieć związek z treścią. Możemy to zrobić stosując odpowiednie słowa kluczowe, które stanowią połączenie pomiędzy poszczególnymi elementami tekstu;
2. nagłówek powinien przyciągać, przykuwać uwagę;
3. powinien być przejrzysty;
4. powinien mieś własny sens! Własny sens jest bardzo ważny ponieważ w sieci krąży wiele nagłówków typu: “Co teraz” lub “Ale szok”. Nagłówki takie z reguły nic nie znaczą i prowadzą nas do jeszcze mniej znaczącej treści;
5. nagłówek nie powinien przekraczać ośmiu słów.

• Wstęp: możliwie należy tu zastosować analogię i też zastosować słowa kluczowe występujące w nagłówku.
• na końcu wstępu umieszczamy zdanie, które wręcz sprowokuje czytelnika do zagłębienia się w resztę tekstu.
• słowa kluczowe: pewne źródła donoszą, że najbardziej efektywne słowa kluczowe składają się z dwóch, trzech fraz. Przy umieszczaniu słów kluczowych polecam narzędzie Google – narzędzie propozycji słów kluczowych , które jest niezmiernie pomocne w doborze idealnych słów kluczowych.
• Treść- Przy pisaniu treści, która w jakikolwiek sposób jest powiązana z naszymi poprzednimi tekstami nie możemy zapomnieć o linkowaniu wewnętrznym. Dzięki niemu stajemy w oczach internauty jako znawcy swojego tematu i terenu działania. Stosując taką technikę również tworzymy logiczne ścieżki zadaniowe i zaspokajamy głód informacyjny czytelnika.
• Gdy korzystamy z źródła, które jest rzetelne to umieśćmy do niego  link. Dzięki temu użytkownik zdaje sobie sprawę z tego, że jest to źródło do którego warto się udać.
• Dodatkowo pamiętajmy aby tworzyć dobrze zorganizowaną treść, dobrze ją klasyfikować i używać tagów, które są niezwykle przydatne w odnajdywaniu naszych tekstów w sieci.

Ostatnią kwestią jaką opiszę w dziesiejszym poście to kwestia poruszająca zagadnienie unikalnej treści. Należy sobie dobrze zapamietać, że publikując materiały ‘zaporzyczone’ z innych stron to pomijając różne implikacje prawne możemy mieć pewność, że sobie tym tylko zaszkodzimy. Google docenia unikalną treść więc piszmy ją jak najwięcej, bo na tym to wszystko polega.

Share/Save

Wzrasta poziom ryzyka, ponieważ niezwykle wartościowa informacja może zostać utracona, skradziona, skopiowana lub przekłamana. Jeśli informacja znajduje się w sieci lub na dyskach komputerów podłączonych do niej, to jest ona bardziej narażona na takie działanie niż, jeśli ta sama informacja znajdująca się w aktach w szufladzie. Jest to niezmiernie proste, aby uzyskać nieautoryzowany dostęp do informacji na niedostatecznie lub wcale nie zabezpieczonym komputerze i bardzo trudne wykrycie czy ściganie intruzów.

Użytkownicy niezabezpieczonych maszyn, którzy nie posiadają żadnych istotnych informacji z punktu widzenia intruza mogą stać się ?słabym ogniwem? w łańcuchu bezpieczeństwa danej organizacji, firmy lub instytucji użyteczności publicznej. Intruzi nie muszą fizycznie uczestniczyć w kradzieży nawet nie muszą znajdować się w tym samym kraju. Mogą ukraść albo przekłamać informacje bez dotykania papieru albo fotokopiarki. Mogą utworzyć nowe pliki, wprowadzić własne programy i zamaskować ślady nieupoważnionego wtargnięcia.

Metody, techniki i programy, którymi posłużą się hakerzy są zależne od tego jaki cel sobie wyznaczą. Konsekwencje włamań mogą być różne: minimalna strata czasu przy naprawie problemu, spadek produktywności, poniesienie ogromnych kosztów, strata ?zer? na kontach, strach lub utrata życia. Ponieważ Internet jest globalny, to może być drogą ataku dla prowadzenia ofensywnej wojny informacji przez wiele rządów. Jednym z pól bitewnych dla przyszłej wojskowej ofensywy mógłby być Internet.

Techniki wtargnięć mogłyby zostać użyte przez rząd jako broń przeciw zasobom informacji, lub przez organizację terrorystyczne przeciw cywilnym celom. Takich sytuacji nie da się uniknąć, można im zapobiegać ale nigdy w pełni nie będzie się bezpiecznym. Kiedy informacja na tą chwilę zostanie zabezpieczona najlepszymi metodami to w chwilę później może się okazać, że zabezpieczenia zostały złamane a informacje wykradzione.

Musimy podjąć skuteczną metodę zabezpieczeń dostosowaną do potrzeb, uaktualnianą i dynamicznie się zmieniającą, która będzie spełniać standardy w pędzącym wyścigu pomiędzy zabezpieczeniami a zagrożeniami. Jest to swoisty krąg cyfrowego życia, który człowiek sam wprawił w ruch, którego nie da się zatrzymać, nad którym nie będzie sprawował całkowitej kontroli.

Share/Save

Uwiadomiło to Stanom Zjednoczonym, że konieczne jest utworzenie systemu komunikacyjnego, który byłby w stanie odeprzeć ewentualny atak atomowy i byłby zdolny działać nawet po zniszczeniu większej jego części. Najważniejszą z właściwości, jaką miał posiadać taki system to zachowanie zdolności do wydawania rozkazów, sprawowania kontroli i porozumiewania się, czyli “zasada C3” – Command, Control and Communications.

Świt ery komputerów cyfrowych nastąpił nad wiejskimi okolicami stanu New Jersey, kiedy seria wybuchów termojądrowych, zapoczątkowana testem Ivy Mike na atolu Enitework (wyspa Elugelab) 1 listopada 1952 roku, potwierdziła wyniki symulacji numerycznych. W 1953 Sowieci zdetonowali swoją pierwszą bombę wodorową, a dążenie do skonstruowania ICBM czyli międzykontynentalnego pocisku balistycznego przerodziło się w niezdrowy wyścig. Amerykańskie wydatki na program budowy międzykontynentalnych pocisków balistycznych “Atlas” zwiększono z 3 mln dolarów w 1953 roku do 1300 mln w 19572. Drogę do stworzenia odpowiedniego systemu komunikacji przetarły badania przeprowadzane w RAND Corporation.

RAND Corporation (Research and Development Corporation) utworzony z Projektu RAND Amerykańskich Sił Powietrznych w 1948 prowadził działania na cele wojskowe a także umożliwiał dyskretne uprawianie czystej nauki. Do naukowców pracujących dla RAND Corporation należało nie tylko pisanie raportów ze swoich badań, ale i przedstawienie ich decydentom wojskowym. Powstałe w ten sposób publikacje przeznaczone dla generałów lotnictwa, nie zaś akademickich uczonych wyróżniały się jasnością, zwięzłością i wyczerpującym udokumentowaniem, czyli cechami nieczęsto spotykanymi w pracach naukowych. Z danych przeprowadzonych przez naukowców z RAND Corporation z roku 1953 wynikało, że przy użyciu rakiet da się przenosić głowice nuklearne, których strefa rażenia znacznie przekracza błąd celowania. Pierwszy system pozwalający na uprzedzenie przed atakiem sowieckich bombowców na 2-3 godziny wcześniej powstał w 1953 Distant Early Warning Line, a w 1960 roku wprowadzono Ballistic Missile Early Warning. System zdolny wykryć pociski międzykontynentalne na 15-30 minut przed ich dotarciem do Stanów Zjednoczonych. Zachowano w ten sposób ryzykowną równowagę polegającą na wzajemnym odstraszaniu lub przez zagrożenie natychmiastowym kontratakiem. Podczas gdy obie strony nie ustawały w zbrojeniach do RAND w 1959 roku dołączył Paul Baran, który twierdził “jak pokazała historia, sukces odnoszą ci generałowie, którzy dostosowują swe plany do możliwości, a nie zamiarów nieprzyjaciela”. Rok ten był szczytowym okresem zimnej wojny. Zarówno USA, jak i ZSRR rozbudowywały swoje systemy balistycznych pocisków jądrowych gotowych do natychmiastowego odpalenia. Pierwsze systemy naprowadzania pocisków nie były odporne na atak. Dlatego każda ze stron w razie nieprawidłowego zinterpretowania działań przeciwnika narażona była na pokusę odpalenia pocisków jako pierwsza. Dlatego najlepszym sposobem zapobiegnięcia totalnemu zniszczeniu wydawało się stworzenie systemu odwetowego zdolnego przetrwać atak. Jak twierdził Baran “gdybyśmy tylko mogli czekać na zakończenie ataku, nie będąc pod presją, by przedwcześnie nań odpowiadać, to świat stałby się miejscem znacznie bezpieczniejszym”. RAND Corporation stawiało sprawę jasno, że przy takim obrocie spraw niezbędna jest sieć łączności zdolna przetrwać atak nieprzyjacielski by powstrzymać wojnę lub jej całkiem uniknąć. Zdolność odwetowa takiej sieci byłaby zachowana nawet w przypadku łącz o skrajnie małej szerokości pasma, czyli przy niezbędnym minimum. Baran wynalazł nowy rodzaj sieci telekomunikacyjnej. “Idealny system łączności można zdefiniować jako taki, który pozwala każdemu człowiekowi lub maszynie na niezawodne, natychmiastowe porozumiewanie się z dowolną liczbą innych ludzi lub maszyn, gdziekolwiek, kiedykolwiek i zupełnie za darmo“

W roku 1957 powołano ARPA (Advanced Research Project Agency (Association)), czyli Agencję Zaawansowanych Projektów Badawczych w Departamencie Obrony USA, której głównym zadaniem było stworzenie sieci dającej możliwość zdalnej kontroli nad komputerami włączonymi do sieci, opracowanie nowych technologii informacyjnych i adaptacja ich do celów militarnych.

W roku 1962 Paul Baran (oraz jego współpracownicy – Leonard Kleinrock, J. C. R. Licklider, W. Clark) z firmy Rand Corporation stworzył koncepcję sieci opartej na wymianie pakietów (sieć pakietowa – “packet switching“) opublikowanej w raporcie: “On Distributed Communications Networks”. Polegało to na tym, że informacje przesyłane z jednego komputera, przez jeden kabel, docierały do większej iloci odbiorców. Było to możliwe dzięki przypisaniu każdej, pojedynczej informacji indywidualnego adresu docelowego, który jednoznacznie identyfikował odbiorcę informacji i zapobiegał zagubieniu się jej w sieci. Nie było tu komputera centralnego, a użytkownicy sieci nie byli ze sobą połączeni bezpośrednio.

Projekt Paula Barana nie został jednakże zaakceptowany przez Pentagon i wylądował na półkach archiwum tej instytucji. Mimo tego stał się podstawą i źródłem tego, co dzisiaj nazywamy Internetem.

Share/Save

• logicznie połączone ze sobą unikalne przestrzenie adresowe oparte na protokole komunikacyjnym – Internet Protocol (IP), jego kolejnych rozszerzeń bądź następców;

• możliwość komunikacji za pośrednictwem protokołu kontroli transmisji i protokołu komunikacyjnego – Transmission Control Protocol/Internet Protocol (TCP/IP) ich kolejnych rozszerzeń lub z innymi kompatybilnymi z protokołem komunikacyjnym;

• zapewnienie komunikacji i użytecznoci, możliwoci dostępu dla sektora publicznego lub prywatnego do wszelkiego rodzaju usług tworzonych w jego strukturze.

Share/Save

Rozwój Internetu stwarza mnóstwo możliwości, eksploduje zupełnie nowymi aplikacjami i usługami, ale wśród tych dobrodziejstw jakie niesie za sobą cyberprzestrzeń zwiększa się również ryzyko w zakresie bezpieczeństwa. Wszelkie wycieki danych ich modyfikacja lub doszczętne zniszczenie spowodować mogą znaczące straty materialne, zachwianie wiarygodności oraz realne zagrożenie. Potężne osobiste komputery, wysoka przepustowość łącz, bezprzewodowa technologia tworzenia sieci połączonych razem w cyberprzestrzeni, przekształciło autonomiczne systemy i sterylne sieci w jeden organizm. Ta infrastruktura zawiera w sobie niezliczone ilości informacji wirtualnie wykorzystywanej przez przemysł, przedsiębiorstwa, banki, prywatnych użytkowników i rządy. Kiedy globalizm tej infrastruktury osiąga tak wysoki poziom rozprzestrzenienia, ryzyko ataków jest znaczące i nie do zignorowania. Zagrożenia płynące z sieci są asymetryczne, potajemne, ciągłe i stale ewoluujące.

Tematem jako swoisty side project do mojej głównej działalności seo na mojej stronie jest bezpieczeństwo, ochrona przepływu i posiadania informacji w erze rozkwitu Internetu. Opisze tu narodziny i ewolucje tej infrastruktury, następnie przechodząc przez zagrożenia skupie się na zagadnieniu infrastruktury krytycznej kończąc na bezpieczeństwie i metodach ochrony jej zasobów. Oczywiście śledząc poczynania rządów, korporacji, firm, hakerów i możliwie wszystkich elementów napędzający rozwój IT, będę rozwijał temat zapewne do końca świata he he.

Opisze tu genezę i pochodzenie nazwy Internet, a następnie stan obecny i prognozy na przyszłość. W  kolejnych postach przedstawię charakterystykę istoty zagrożeń w sieci komputerowej i ich typy. Opisze Internet jako infrastrukturę krytyczną, istotny, nieodłączny element otaczającej nas rzeczywistości. Znajdzie się tu również analiza ryzyka, przedstawienie incydentów jakie zaistniały w latach ubiegłych oraz znaczące trendy i zjawiska zachodzące w sieci.

Przejdę do informacji i strategii  niezbędnych do obrony przed cyber-atakami. Pokaże, że zabezpieczenia tak jak zagrożenia od zawsze stanowią i będą stanowić zintegrowany element tej infrastruktury a w tym infrastruktury krytycznej. Wymienię metody i kroki, jakie trzeba podjąć, aby osiągnąć możliwie jak najwyższy poziom bezpieczeństwa.

Jak zdołaliście przeczytać moje BIO interesuje się tą tematyką, a idąc w większą ekstremę muszę przyznać, że ten temat kręci mnie niezmiernie . Jest to moja fascynacja, osobiste zainteresowanie. Ubóstwiam obserwować mechanizmy jakie zachodzą w życiu organizmów ‘nie owłosionych’ odnośnie wnikania Internetu w różne sfery życia jego życia. Ta tematyka jest niezwykle istotna zważając na rozwój, dostępność i gamę usług wiążącą się z udogodnieniami płynącymi z Internetu. Za tymi udogodnieniami idą również zagrożenia, a są one niestety nieodłącznym czynnikiem ewolucji tej infrastruktury.

Share/Save