W UE określenie tego, co stanowi infrastrukturę krytyczną, zależeć będzie od jej charakteru transgranicznego, czyli ustalenia, czy ewentualny incydent mógłby mieć poważne skutki poza terytorium Państwa Członkowskiego, na którym urządzenia się znajdują. Innym elementem, który należy tu wziąć pod uwagę, jest fakt, że dwustronne programy współpracy dotyczące OIK, zawierane pomiędzy Państwami Członkowskimi, stanowią sprawdzony i skuteczny środek rozwiązywania problemów w dziedzinie IK znajdujących się na obszarze dwóch Państw Członkowskich. Tego typu współpraca stanowiłaby uzupełnienie Europejskiego Programu Ochrony Infrastruktury Krytycznej - EPOIK. Do EIK mogłyby zaliczać się zasoby fizyczne, usługi, sprzęt informatyczny, sieci i aktywa infrastruktury, których zakłócenie lub zniszczenie miałoby poważny wpływ na zdrowie, bezpieczeństwo, dobrobyt gospodarczy lub społeczny dwóch lub większej liczby Państw Członkowskich
- obejmowałoby to niektóre rodzaje IK o charakterze dwustronnym (w stosownych przypadkach); trzech lub większej liczby Państw Członkowskich.
Wykluczałoby to wszelkie IK o charakterze dwustronnym. Przy rozważaniu korzyści płynących z obu tych możliwości należy uwzględnić następujące kwestie:
- fakt, że dana infrastruktura zostanie uznana za EIK, nie oznacza, że będzie ona wymagać zastosowania dodatkowych środków ochronnych. Istniejące środki ochronne, do których mogą zaliczać się porozumienia dwustronne pomiędzy Państwami Członkowskimi, mogą być całkowicie wystarczające i w związku z tym pozostać niezmienione po oznaczeniu infrastruktury jako EIK;
- wybór możliwości może pociągnąć za sobą dużą liczbę oznaczeń;
- wybór możliwości może oznaczać, że infrastruktura mająca znaczenie jedynie dla dwóch Państw Członkowskich nie otrzyma wsparcia ze strony Wspólnoty, nawet jeżeli poziom ochrony uważany jest za niewystarczający przez jedno z tych dwóch Państw Członkowskich, a drugie odmówiło podjęcia działań. Wybór możliwości mógłby również doprowadzić do powstania wielu dwustronnych porozumień lub nieporozumień pomiędzy Państwami Członkowskimi. Przemysł, który często ma charakter ogólnoeuropejski, byłby zmuszony dostosowywać się do różnych porozumień, co mogłoby pociągnąć za sobą dodatkowe koszty.