- obiekty (budynki i budowle) i urządzenia, służby odpowiedzialne za obsługę tych obiektów i urządzeń;
- systemy i sieci teleinformatyczne istotne dla bezpieczeństwa i ekonomicznego dobrobytu państwa oraz jego efektywnego funkcjonowania obejmujące: systemy energetyczne, telekomunikacyjne, poczty, teleinformatyczne, finansowe i bankowe, zarządzania zasobami wodnymi, dostaw żywności i wody, opieki zdrowotnej, transportu, usługi w zakresie bezpieczeństwa powszechnego i porządku publicznego oraz zapewnienie prawidłowego funkcjonowania najważniejszych struktur administracji publicznej w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń (w tym centra zarządzania kryzysowego i stanowiska kierowania) oraz ochrony przemysłu o strategicznym znaczeniu, w tym obronnego.
Skutki ataków terrorystycznych w Stanach Zjednoczonych uświadomiły wszystkim, że dotychczas zbyt wąsko określano zakres zarządzania kryzysowego. Pomijano sferę wymiany informacji między poszczególnymi służbami, marginalnie traktowano infrastrukturę telekomunikacyjną. Ponadto okazało się, że infrastruktura krytyczna zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Polsce zależy od sprawnego działania systemów teleinformatycznych i nie tylko.